Yayınlar

Bu serideki önceki makaleler tehdidi ortaya koymuş, kill chain (imha zinciri) sürecini tanımlamış ve angajman geometrisinden platform mimarisini türetmiştir. Bu son makale operasyonel katmanı ele almaktadır: Bireysel ULAQ ADW birimlerinin koordineli bir savunma sistemi halinde nasıl organize edildiği ve bu sistemin, sabit kritik altyapıları ile Deniz Ulaştırma Hatlarını (SLOC) OWA (tek yönlü taarruz) dronlarına karşı korumak için nasıl işletildiği incelenmektedir.

Bir önceki makalede tespit edilen sensörler ve efektörler, ADW platformunun ne taşıması gerektiğini belirlemektedir. SAL ve IR/IIR Hassas Güdümlü Hafif Füzelerin angajman geometrisi ise nasıl operasyon icra etmesi gerektiğini tanımlamaktadır. Tüm bu kısıtlamalar bir araya geldiğinde, platform sorusuna net bir yanıt ortaya çıkmaktadır; bu yanıtı geleneksel insanlı platformların ölçeklenebilir şekilde karşılaması mümkün değildir ve bu durum insansız su üstü muharip platformlarının spesifik bir konfigürasyonunu işaret etmektedir: ULAQ ADW.

Etkili bir Anti-Drone Harbi; her bir halkasının Tier 2 OWA dron tehdidinin spesifik fizik ve ekonomi kurallarına uyarlandığı, eksiksiz bir imha zincirini (tespit, teşhis, takip ve fiziksel imha ile angajman) gerektirir. Bu makale, her bir halka için teknoloji seçeneklerini incelemektedir: Neden yalnızca AESA radarının tespit gereksinimini karşıladığı, elektro-optik direktörün teşhis ve atış kontrolü için ne sunması gerektiği ve temel efektör sınıflarının ADW görevinin gereklilikleriyle nasıl kıyaslandığı ele alınmaktadır.

Otonom tek yönlü taarruz dronlarının proliferasyonu (yayılımı), savunma mimarisinde kritik bir boşluğu gözler önüne sermiştir: Anti-Drone Harbi (ADW) ne geleneksel hava savunmasıdır ne de C-UAS (İHA Karşıtı Sistemler). Kendine özgü tehdit fiziğine, benzersiz angajman ekonomisine ve eşsiz platform gereksinimlerine sahip ayrı bir operasyonel alandır. Denizcilik ortamları için bu boşluk yapısal niteliktedir ve yalnızca kıyı konuşlu sistemlerle kapatılamaz.